Klok die jonge uren slaat

'Ook door de volwassenheid heen stroomt de rivier van mijn jeugd'

Frans Depeuter (1937 - )

 

Draai op roestige wijzerplaat

Mijn fragiele wijzers naar

Het schemerlicht 

Van mijn oude straat

Tranen in de mist

Van dingen die ik 

Nog niet wist

Nevelen over dagen van toen 

De verongelukte buurjongen

Mijn dode zus

Mij achterlatend

Zonder afscheid

knuffel of een zoen

Ik hoor de klok die

Jonge pijnlijke uren slaan

En denk

Het had ook zoveel anders

Kunnen gaan 

 

Dood die onverwacht verscheen

Als kind voelde ik mij zo alleen

In die duisternissen 

Van verwarrende gebeurtenissen

Waarom is het zo gegaan

Wat hadden 

Zij verkeerd gedaan 

Een onbegrepen realiteit

Als onherroepelijk feit

Ik hoor weer hoe

De klok van mijn straat

Deze jonge eenzame uren slaat

 

Ik dans terug naar mijn jeugd

Op de roestig doffe wijzers

Van katholieke deugd

Zie ik mijn nog jonge lach

Fonkelen 

Op een vrolijke dag

Ik zie weer hoe ik

Met mijn broers

Een heilige mis

Op bed speelde

Dat ik de pastoor verbeeldde

Met onze kinderlijke kijk

Op het Rooms Katholieke Rijk

En vanuit Lucia’s klokkentoren

Kan ik haar oude gezang

nog altijd feilloos horen

 

Waar het licht over

wazige cijfers terug gaat

Schijnt het in 

nog jonge gezichten

In de oude straat

Heel veel blije 

Jongens en meisjes 

Die spelen en neuriën wijsjes 

Waarbij zij touwtje springen

En balspelletjes zingen 

Ik hoor weer hoe

De klok in de maat

Vrolijke jonge uren slaat

 

Voetbal in geel-zwart

Zat meteen in mijn hart

Mooie meisjeskinderen zwieren

Door mijn straten en vieren

Dansend hun jonge leven

Zoveel te ontdekken 

En te beleven 

Ik voel de blije luchtigheid

Een vrije jonge zomertijd

Met spelletjes die we speelden 

Onszelf nooit verveelden

Kijk ik naar de wijzers

Van de klok

Die even met mij teruggaan

En mooie jonge uren slaan

 

De tijd knaagt aan mijn lijf

Ik besef mijn tijdelijk verblijf

Het zal steeds minder vlotten

Mijn vlees bungelt slapper

aan mijn botten

Mijn uitdijende geschiedenis 

Slokt alles op wat voorbij is

Zij pakt steeds meer van

Mijn tijd

Die wegvloeit

In een schimmige eeuwigheid

‘Vanuit het standpunt van de jeugd is het leven een oneindig lange toekomst; vanuit het standpunt van de ouderdom een zeer kort verleden’

A. Schopenhauer Duits filosoof

(1788 - 1860)

 

Antoon van Lanen 2026