Droomvlucht

‘Het leven is niets meer dan

een lang verlies van alles waar we van houden’

Victor Hugo (1802 - 1885)

Ik snik nog telkens weer
en leg in zacht zilver
mijn jaren neer.
Ik sluit het nachtgordijn —
mijn wachten is voorbij.
Ik ga.
Niet langer hier
met jou slechts in gedachten bij mij.

Ik wil gaan dansen
in het wolkenmeer,
stralend met jou
in een sterrensfeer.
Ik wil gaan
naar het gouden licht
van de stille maan.

Na het laatste licht,
dronken van eenzaamheid,
kijk ik mijzelf
plots in het gezicht.
Vreemd gezang
klinkt door een kier
vanuit de schemergang.

Ik ontsteeg mijn vlees en bloed.
Zwierend door schemerlicht
streken sluiers langs mijn gezicht.
In gouden kring
zag ik vrijheid
als een feestelijk begin.

In zacht oranje licht
ontmoette ik jouw gezicht.
Ik schreeuwde het uit —
zonder geluid.

Mijn ogen vonden het gordijn.
Ik bleek weer in mijn bed te zijn.
Beet in mijn laken,
kon je bijna raken.
Weg uit de mystiek,
weer vast in mijn fysiek.

Achter het raam
wacht een laatste ochtend.
Alles fluistert jouw naam.

Ik weet: wanneer het licht mij roept,
zal ik niet aarzelen.
Ik zal klaarstaan
om in de wolken
te verdwijnen,
waar het diepste licht
zal schijnen.

Waar jij mij ontvangt

in vurige omarming —

wanneer ik mij overgeef

en het avondlicht mij kust,

rust in alle stilte

een laatste blik

op mijn gezicht.

'De dood is niet het doven van het licht, maar het uitblazen van de lamp, omdat de dag is aangebroken'

Rabindranath Tagore (1861 - 1941)

Antoon van Lanen 2026