Lucia’s schemergewelf
(Afscheid van mijn katholieke kerk)

ik vond mezelf
onder haar schemergewelf
voelde Lucia’s hart niet meer kloppen
lijkbleek lagen de kinderkoppen
onder de ijzig wit bevroren
klokken van haar toren

ik hoor haar klanken weer
vloeien in vertrouwde sfeer
over wallen en grachten
nostalgische gedachten
zie mij weer als misdienaar
geknield naast haar hoofdaltaar

ik vond mezelf
onder haar schemergewelf
Lucia’s hart eruit gesneden
heimwee naar
een onvolmaakt verleden
geen verbinding meer
in het heden
ik zie eeuwenoude processies
in een mistige gloed
dode mensen in een levendige stoet
Lucia hield de deur voor mij open
kon zo bij haar naar binnen lopen

ik vond mezelf
verstild onder haar dit schemergewelf
hoorde koormuziek galmen
wierookwolken walmen
kaarslichten vlamden
mijn ogen brandden
oude mensen zonder gezicht
in een waas van diffuus licht
maar ik was gewoon samen, alleen
met velen, met niemand om mij heen

ik vond mezelf
onder haar schemergewelf
het religieuze leven verloren
waar ooit ‘In Paradisum’ klonk
van de diverse koren
voor oude doden van weleer
steeds weer
voor de allerlaatste keer

ik vond mezelf
onder haar schemergewelf
mensen, die gelukkig trouwden
mensen, die verdrietig rouwden
vragen aan Maria met de hoop
op een goede afloop
de allerkleinsten voor de doop
rituelen bij stappen in het leven
om er samen aandacht aan te geven
met wierook, water en kaarslicht
waar het leven werd gevierd en belicht

bij Lucia kan ik altijd binnen
aks ik luister
hoor ik haar altijd zingen
de klokken in de toren
kan ik ook nog altijd horen
ook al zit haar deur potdicht
ik stap zo bij Lucia binnen in
haar ooit vertrouwde religieuze licht

Antoon van Lanen 2024