maangoud

maangloed fluweelt duisternis
met contouren
van zacht goudvernis
zoete vogelzang vloeit
door verstild bomenbos
wind ligt ademloos
op donzig zilvermos
en wacht op nieuwe longen
voor de morgen

een kraai krast mij
kromme tenen
een uil boehoet
uit protest
ik voel
het samenspel
van nieuw leven
en het voorbije
in een verlaten nest

ik omhels het tedere,
het paradijselijke
van het moment
een zachtheid, een reflectie
van een hemels fragment
ik wil me neerleggen
op het suikermos
in eeuwige
geborgenheid
van maangoud bos

ik laat het paradijs
betoverend zichzelf zijn
zweef omwikkeld in een
laatste restje maansatijn
uit een wereld van smaragd
en in de nacht
kletst zij de regen
met nieuwe longen
weer overal neer…
ik voel het verlies…

straks gaat gewoon
de wekker weer

Antoon