nog even zweven…
(laat me maar)

waar het jonge lijf
vol energie
nog lenig buigt
in lust en kracht
hosanna juicht
schuilt
de broosheid
van lijf en leden
aan een nog
verre horizon

waar tijd geduldig
aan het lichaam zuigt
wat krakkemikkiger
en moeizamer buigt
wil het met het ooit
soepele huis
van spieren en botten
steeds minder
vlotten

het lichaam, het lichaam
willen laten
uitdoen als een
versleten jas
gewoon achterlaten
ophangen aan de kapstok
van wat ooit was
vrij van fysiek ongemak
zonder huis en dak
zonder adem en bloed
lichte luchtigheid tegemoet

lekker
uit mijn lichaam
lekken
in donker
stil vertrekken
zonder ballast
zonder lijf
zonder last.
onschuld van een kind
als een zachte veer
gedragen
op handen van
moeder wind

nog even
bevrijd 
willen zweven
zonder zwaarte
nog even verwaaien
wat rondjes draaien
maar…
Ik weet niet
of ik ooit weer ben
of ergens land
anders…
zweef ik voor altijd
boven zee of land

mocht je me zien zweven
zwaai dan even…
dag Antoon

Antoon van Lanen 2026