nog even zweven…
(laat me maar)

waar het jonge lijf
vol energie
nog lenig buigt
in lust en kracht
hosanna juicht
schuilt
de broosheid
van lijf en leden
aan een nog
verre horizon

waar tijd geduldig
aan het lichaam zuigt
wat krakkemikkiger
en moeizamer buigt
wil het met het ooit
zo stevige huis
van spieren en botten
steeds minder
vlotten

het lichaam, het lichaam
willen laten
uitdoen als een
versleten jas
gewoon achterlaten
ophangen aan de kapstok
van wat ooit was
vrij van fysiek ongemak
zonder huis en dak
zonder adem en bloed
vervloeien tot een
lichte, luchtige gloed

lekker
uit mijn lichaam
lekken
om soepel
te vertrekken 
zonder ballast 
zonder lijf
zonder last.
onschuld van een kind
als een zachte veer
gedragen
op handen van
moeder wind

gewichtloos vloeien
in zuiver licht

naar…

Ik weet niet
of ik ooit weer ben
of mogelijk land

anders…

verblijf ik ergens
boven zee of strand

mocht je me zien zweven
zwaai dan even…
dag Antoon

Antoon van Lanen 2026