Kleinschalig samenbomen

Ik zag in mijn droom
Een solitaire boom, 
Die in krachtige wind
Met koudbleke zon
Een breakdance begon
Soepel als een gymnast
Met zijn ontblote bast
Bewoog hij ijzersterk
Met lenig houtwerk
 
Groots met  imposante
Gebaren
Takken als pilaren
Maar toen zijn dans
Was gedaan
Sprak niemand hem aan
Verdween hij weer eenzaam
Zonder naam
In het kille, lege land
Met iedereen verschanst
Op zijn eigen eiland
 
Ik zag in mijn droom 
Een solitaire boom
Eenzaam verbleken
Rillerig zijn
Blaadjes breken
Grauwe naakte 
Armen
Staken uitnodigend
Om te omarmen 
Maar niemand nam ze aan
Niemand zag hem staan
 
Ik zag in mijn dromen
Een optocht van
Solitaire bomen
Die dicht bij elkaar
Gingen staan
Met hun takken 
Omarmen
Elkaar vastpakken
En verwarmen
Het gemis de pijn
De hunkering 
Naar samenzijn 
 
Ik dacht aan mensen
In hun wijken
Leven als koningen
Achter hoge dijken
Op zichzelf en apart
Onverschillig en verhard
Het dorpse, winkels
Het gemoedelijke
Sociale leven 
Van ons weggedreven 
 
Ik droomde hoe
Mensen elkaar
Weer vonden
Verbonden door
De beste remedie
sociale cohesie
Open en geïnteresseerd
Op elkaar georiënteerd
Gewoon betrokkenheid
In solidariteit
 
Een snackbar met een belletje 
Een frietje frikandelletje 
Winkeltjes, mensen op straat
Informeren hoe het gaat
Gevoel van geborgenheid
Elkaar zien, een praatje,
Gemoedelijke gezelligheid 
 
Ik zag in mijn dromen
kleinschalig samenbomen
Mensen klommen 
Over hekken en dijken
Liepen lachend door
Hun wijken
Om de ander de hand
Te reiken
En oprecht
In de ogen te kijken
 
Antoon van Lanen 2025