vervagen

in ooit helder zicht
verwaait mijn schaduw
uit het licht
de wereld ritst zich
langzaam dicht
ik probeer de klok
maar weet geen tijd

ik zoek jouw ogen…
ik ben ze kwijt
waar ik eerder stevig stond
mijn omgeving feilloos vond
voel ik me steeds
meer een vreemdeling…
op eigen grond

zekerheid uit mijn
lijf verdwenen
ik twijfel, ik zoek, wankel
op mijn benen
verdwaal in straten
als een kind
in de fluistering van de wind
zoek ik herkenning

in nevel vervagen vormen
die ik ooit zo zuiver vond.
wind wist gewoon mijn stappen
blies ze achteloos van de grond.
woorden die ik altijd wist
verdwenen in een dikke mist

gezichten die steeds kwamen
vertrokken zonder namen.
in de droeve stilte
van een uur,
vervaag ik straks
in huilend vuur

Antoon van Lanen 2026