Herfstkilte 
Het kille najaar relt
En kippenvelt
Zie jou lijkbleken
En in gedachte een spaak
In het herfstwiel steken
Als kind van de zon
Wil jij terug naar
Waar het voorjaar ooit begon
 
Pulpsap van roodbruine bladeren
Schuurt guur door mijn aderen
De zomer valt in scherven
Schoonheid gaat bederven
De grimmigheid regeert
Hoop op mildheid resteert
Jouw blik naar de lucht
Vraagt een zachte zonnige zucht
 
Blad valt schommelzacht
Dagen druipen koel neer
En in de meer
Dan tochtige nacht
Voel jij het najaar wat vals
Naar jou lacht
 
Langzaam naken de bomen
IJzige winden stromen
Bijtend in verkleumde snuiten
Herfst spuugt op mijn ruiten 
Pluvius wringt natte wolken uit
Loeiende wind die jou dwarsfluit 
 
Met grimmige souplesse 
Gooit de herfst
Met koudstalen messen
Dringen met zwiepend geluid
Pijnlijk in verkleumde huid
Ik kijk naar jouw stille gezicht
In het koele bleke licht
 
De wind sleurt met grijze slierten
Als onstuimig ongedierte 
Als agressief ogende droneaanvallen
Om het leven te vergallen
Soms zie ik jou mismoedigheid
In verlangen naar de zomertijd 
 
Soms is de herfst nog even mild
Zachtheid die even verstild
De zomer gaat vertrekken
Geeft wat laatste kleurrijke trekken
Jouw gezicht krijgt nog even wat glans
De zomer bedekt
Met een dankbare grafkrans
 
Na nog een paar zachte blikken
Moet jij je toch gaan schikken
Naar een donkere koele werkelijkheid
Tot het voorjaar jou weer bevrijdt
Van een winter die jou venijnig met
Koude bestrooid
Tot de voorjaarszon jou eindelijk 
Weer ontdooid
 
Antoon van Lanen 2025