
Herfstkilte
Herfstkilte
wanneer het kille najaar relt
en kou jouw spieren kwelt
schuurt grauwgrijs licht
jouw bedrukte gezicht.
als kind van de zon
wil jij enkel terug naar
waar het voorjaar begon
pulpsap van bladeren
stroopt moeizaam door je aderen
jouw zomer valt
in scherven uiteen
dagen druipen koel neer
en in de diepe, tochtige nacht
hoor jij hoe het najaar
vals naar jou lacht
bomen kleumen tot
in hun diepste kern
ijzige tanden bijten
in verkleumde snuiten
de herfst spuugt op onze ruiten
zij wringt natte wolken uit
met loeiende wind
die venijnig fluit
soms is de herfst nog mild
zachtheid, die even verstild
zomer zal zachtjes weglekken
met laatste kleurrijke trekken
jouw gezicht krijgt
soms een gouden glans
onder een laatste stralenkrans
maar…
met grimmige souplesse
gooit ze opnieuw
met koudstalen messen
die met zwiepend geluid
pijnlijk snijden
in onze verkleumde huid
ik weet jouw stille gezicht
in het koele bleke licht
na nog een paar
zachte dagen
die jou in warmte dragen
komt de koele werkelijkheid
van een duistere, donkere tijd
Jij, als kind van de zon,
weet dat hoe hard de
winter ook bijt
en gromt
jouw voorjaar
gewoon weer komt
Antoon
Wanneer de herfst zich aandient zie ik haar verbleken en zich schrap zetten voor het naderend onheil. Zij is een kind van de zon. Gedicht over herfst en een donker en koud vooruitzicht.