Video Gedicht 'Echo van jonge uren'
Echo van jonge uren
(waar herinnering blijft klinken)
‘Daar waar mijn stem ooit helder klonk, tast ik in mist naar stille woorden’
Gedicht
Draai, roestige wijzerplaat,
draai mijn wijzers zacht in het oud
schemerlicht van de straat
waar mijn kinderstem ooit
helder klonk
In een wolk van mist
Tast ik naar stille woorden
die mij niet konden bereiken
tranen trekken bleke sporen.
De buurjongen…uitgewist.
Mijn zus…te vroeg verloren.
Geen hand.
Geen groet.
Geen kus.
Dood klopte niet aan
Sloop langs kier en scheur
En liet venijnig verdriet
In leegte achter
Waarom zij?
Wat was hun schuld?
Een werkelijkheid
zonder antwoord.
Ik voel het zeer weer schuren
Bij de echo van die wrange uren
De klok snijdt dit pijnlijk geluid
Als een brandmerk in mijn huid
Ik dans terug op glanzende
Wijzers
Met een vrolijk, vrome lach
Met mijn broers speelde ik mis op bed,
ik was de pastoor…altaar neergezet…
met onze kinderlijke blik
op wierook, Latijn
en heilig gewijde schijn.
En vanuit Lucia’s klokkentoren
kan ik haar oude gezang
nog altijd feilloos horen.
Waar het licht
langs wazige cijfers glijdt,
schijnt het weer
in jonge gezichten
van de oude straat.
Blije jongens en meisjes
die touwtje springen,
balspelletjes zingen,
krijtstrepen trekken
op zomerse tegels.
Ik hoor hoe de klok
in mijn lichte straat
vrolijke jonge uren slaat.
Voetbal in geel-zwart
zat vroeg in mijn hart.
Meisjes in zomerjurken
zwierden door de straat,
dansend hun jonge leven
zonder maat.
Zoveel te ontdekken,
zoveel te beleven…
een luchtige zomertijd
die ons nooit verveelde.
De wijzers gaan nog één keer
naar mijn straat
Waar zij vrolijke uren slaat
Want de tijd knaagt aan mijn lijf.
Ik besef mijn tijdelijk verblijf.
Mijn vlees hangt losser
aan mijn botten,
en mijn uitdijende geschiedenis
slokt zwijgend op
wat voorbij is.
Zij neemt steeds meer
van mijn tijd,
die wegvloeit
in een naamloze eeuwigheid.
‘En ook al zou de klok
de echo van mijn jonge uren slaan,
Is er straks niemand meer
die het zal verstaan’
Antoon van Lanen 2026
‘Echo van jonge uren’ is een verstilde terugblik op mijn jeugd in Ravenstein, waarin vreugde en verlies onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. In het ritme van een steeds weerkerende klok ontvouwt zich een wereld van spel, geloof en gemis. Wat voorbij is, verdwijnt niet…het blijft hoorbaar in de echo van herinneringen die de tijd niet heeft kunnen doen zwijgen.
Reactie plaatsen
Reacties
Ja wat hebben we veel buiten gespeeld
Wat mij opvalt is dat nu niet meer zo is jammer . Waarschijnlijk komt het ook omdat de gezinnen nu kleiner zijn . Lieve groet wx
Wat een geweldig gevoel leg je wederom in deze
woorden.
Ik zie weer alle kinderen in de Pr. Irenestraat waar ik vaak mee speelde.
Enkele namen konen snel binnen...vd Coevering...Wimke,.Christien, Alf, Maassen, ik vergeet er beslist een hoop. Dankjewel Antoon dat je voor mij ook de tijd weer doet herleven.