Slaap zacht

(Tussen adem en stilte)

‘Noem het geen einde…

eerder een loslaten’

 

Gedicht

Ik leg mijn hoofd in het kussen,
mijn voeten vinden hun einde,
de rest van mij
zweeft ertussen.

 

De dag lost langzaam op,
een glimlach
blijft nog even hangen.

 

Het dekbed van de nacht
vouwt zich om mij heen 
een zachte, veilige vacht
voor mijn oude lijf,
mijn zwervende ziel.

 

Zolang ergens
een haan de ochtend oefent,
draai ik nog een ronde
in mijn kleurrijke mallemolen,
onverholen,
zonder haast.

 

Ooit zal mijn adem
stilvallen in het donker.
Noem het geen einde

eerder een loslaten.

 

Geen vuur.
Geen aarde.

 

Maar verwaaien
in het ongewis,
als oud stof
dat plotseling licht wordt
en opstijgt
naar nieuw licht.

 

Geen standaarddienst,
geen zware woorden.
Leg mij in mijn mand
op een groen stukje land
en laat mij lachen
aan een touwtje
van een knalrode feestballon,
drijvend voorbij
een diepblauwe zon.

 

Een laatste kus.
Een wuivend veld.
‘Goede reis’
in adem van groen.

En dan

hoger dan duizend zonnen,
langs ongekende horizonnen,
naar het nieuwe einde
van het oude begin
waar alles ooit
fluisterend
ontstond.

 

Ik lig nog hier,
denk zacht aan jou
in de zoete stilte van de nacht,
dichter bij de rand
van deze zijde
van de overkant.

 

Een verborgen avontuur
dat wacht
op een willekeurig uur.

 

In mijn sluimer
dwalen kinderen,
kleinkinderen,
als lichtjes door mijn gedachten.

 

Waarheen zullen zij gaan?
Welke lucht
zal hen dragen?

 

Ik leg hun namen
in de handen van het Al
en hoop
dat het hen behoedt,
dat het hen draagt,
zoals de nacht
mij draagt.

 

‘Naar het nieuwe einde

van het oude begin’

 

Antoon van Lanen 2026