De Warmte geborgen

Voor mijn schoonouders, die ons gezin met zoveel liefde hebben gedragen.

Gedicht
Koud verstrengeld lagen

zij breekbaar als glas

devoot neer-

De behaaglijkheid van gisteren

als een wollen jas

Jouw vertrouwde stem

had geen longen meer

 

Jouw stille hoofd was

zonder ogen

Ik kuste een laatste wang

en borg jouw warmte op

Klamme handen hingen

uit mijn jas

maar zwaaien kon ik niet

 

Soms blij ik terug 

In mijmeringen

Hoe graag ze met

ons meegingen

Hoe fijn het er was

onze kinderen werden gedragen 

als een kwetsbaar, teer gewas

 

Stevig aan elkaar gehecht

Zo vaak ‘houdoe’

en ‘tot ziens’ gezegd

Afscheid wordt werkelijkheid

op een onvermijdbaar pad

naar eindigheid.

 

Koud verstrengeld lagen zij

breekbaar als glas- 

Voor altijd

dragen deze handen

onze kinderen

als een teer gewas

Citaat

“Ik kuste een laatste wang

en borg jouw warmte op.”

 

 Antoon van Lanen 2026