fluitenkruid 
een ode aan het verborgen voorjaar

met het stille lijf
in grauwe grond
waar ze ooit
het leven vond
wacht ze geduldig
met ijzig kille kluit,
op een teken, …
een geluid

wanneer een vroege vogel
het voorjaar fluit
zacht licht zich weer
zoetjesaan verspreidt
vloeit
het opwekkend fris
geluid
vurig onder haar
nog koele huid

waar ze vorig jaar
de ruimte vond
woelt en breekt
zij weer de grond
met haar stengel, blaadjes,
uit aarde getoverd
haar plek bovendeks
opnieuw veroverd

met haar witte schermen
langs paden en
groene bermen
wuift zij hoog op haar tenen
tot zij zomaar…
geruisloos is verdwenen

om weer met een ijzig
kille kluit
te wachten
op een teken,
een opwekkend geluid…

onzichtbaar in de grond
alsof ze nooit bestond

Antoon van Lanen

Antoon van Lanen 2026