fluitenkruid 
een ode aan het verborgen voorjaar

met het stille lijf
in grauwe grond
waar ze ooit
het leven vond
wacht ze geduldig
met ijzig kille kluit, op een teken, …
een geluid.

wanneer een vroege vogel
het voorjaar fluit
trilt de grond weer
met genoegen.
het opwekkend fris geluid
vloeit vurig onder haar
nog koele huid

waar ze vorig jaar
de ruimte vond
woelt en breekt
zij weer de grond
met haar stengel, bladeren,
haar ranke postuur
domineert zij voor even
de prille natuur

met haar witte schermen
langs paden en
groene bermen
wuift zij hoog op haar tenen
tot zij zomaar…
geruisloos is verdwenen.

om weer met een ijzig
kille kluit
te wachten
op een teken,
een opwekkend geluid…

onzichtbaar in de grond
alsof ze nooit bestond

Antoon