Het is stil in Ravenstein

Dijken trekken stille strepen
In het Maasland
Naar het lage achterland
Geruisloos sluipen ze met
Haar water mee
Schaduwen haar tot aan 
De Noordelijke zee
Lijnen zwieren meanderend 
Langs een veranderend 
Kleurenspel en in prachtig licht
Verdwijnt stil Ravenstein uit het zicht
 
Lucia zwijgt, waar je vroeger
vanuit de toren 
Haar vertrouwde lokroep nog kon horen
Om plaats te nemen in de banken
Het luiden, die vertrouwde klanken
Waar je mensenharten kon horen kloppen
Boven Ravensteinse kinderkoppen 
 
Het religieuze hart haar afgenomen
Waar gelovigen konden samen komen
Waar priesters en parochianen
samen zaten in gebeden
Voor hun toekomst in een ver verleden
 
Het kerkhof ligt stil 
tussen molen en gracht
Waar men hen naar hun
laatste rustplaats bracht
In de Lucia afscheid met
aandacht en eer
Bracht de gemeenschap hen
Voor de laatste keer
In processie tot achter het hek
Hun allerlaatste rustplek
 
De zusters JMJ zijn uit
Ravenstein vertrokken 
Met hun hoofdtooien en lange rokken
Zag ik ze nog door de straten lopen
De stilte is steeds dieper
In het stadje gekropen
 
Het kleine centrum is doods en bevroren
Heeft zijn oude levendigheid verloren
Waar je overal winkelbellen kon horen
Boodschappen deed, de gezellige praatjes
Cafeetjes, bruisende bedrijvigheid in de straatjes
Waar kinderen gillend
in het rond renden
Met om je heen alleen maar bekenden
 
Het is stil tussen de Ravensteinse grachten
Waar mensen speelden, werkten en lachten
Het doet pijn aan ogen en oren
Waar ik bedrijvigheid en gezelligheid
Niet meer kan zien en horen
Misschien dat het stille Ravenstein 
Ooit weer bruisend, bedrijvig
en daardoor weer levendig mag zijn.
 
Antoon van Lanen 2024