Vuurtoren ‘de ven’

fietsbanden zingen
langs IJsselmeer.
de dijkweg vol
zwarte littekens
ademt nog
vroegdunne mist.
ik ruik oude zeelucht
en snij het grijs
richting ‘Oosterdijk’.
daar houdt zij wacht,
vuurtoren ‘de ven’,
tuurt al eeuwen over
haar water.

uit verdampte
ochtendnevel
wordt een kudde
schapen geboren.
in zilver licht
dansen koolwitjes
hun laatste maal
zetten eitjes af
op welwillend groen
het is vandaag
nog zomer 

waar ik vanaf een bankje
haar horizon las
verstilde alles tot een
oneindige surplace
bootjes met witte vlaggen
gaven zich over…
aan de stilte
verankerd…
vastgelegd
alsof het een
foto was

daar is zij
statig stijf
onwrikbaar
met een huisje
naast haar hoekig
witte lijf.
hier brandde
ooit
haar vuren
over woeste golven
in bange uren

zij tuurt nog steeds…
haar water…
haar vuur
voorgoed gedoofd.
aan de horizon
weet zij bootjes,
in stilte
verankerd…
in de plas.
zij kent nog
de rauwe tijden
toen Zuyderzee
nog geen
stilleven was…

Antoon van Lanen 2026