Waterspiegel

‘Ik keek in de waterspiegel en sloot mijzelf in mijn armen’

In een troebel verleden
zag ik hem in de sloot…
half levend, half dood.

Groenblauw licht
op zijn bleke gezicht.
Zonder ogen.
Zonder stem.

Een slang van luchtbellen
kwam traag opwellen.
Hij keek mij aan.
Ik keek diep
in waterogen
die nooit konden drogen.

De zon schoof in beeld.
Een bevroren glimlach
ontdooide.

Zijn hart klonk
achter de rafelrand.
Hij bewoog mee
met mij.

Ik gaf mijn hand,
trok hem over de scherpe rand.
In zijn stem
klonk weer een fonkeling.

Op het pad terug
pakte ik mezelf bij de hand
en liet ons versmelten
langs de nieuwe waterkant.

Ik keek in de waterspiegel

en sloot mijzelf

in mijn armen.

‘De zon schoof in beeld.
Een bevroren glimlach
ontdooide’

Antoon van Lanen 2026