Toekomst
(Tussen wat is en wat wordt)

‘Toekomst groeit in scheurtjes van vandaag’

toekomst trilt mee
in nevel gesluierd land,
zacht fluisterend
in het verschiet.
voor de vroegste dauw opgestaan.
in het zicht
van een gloednieuwe maan
waar zij ooit begon
in het eerste licht 
van de pasgeboren zon

toekomst groeit in scheurtjes
van vandaag
voedt zich uit de bodemlaag
ademt onze gedachten 
draagt zij onze krachten
als getijden naar de zee
met eeuwig geduld
waar zij een nieuw idee
nog in schemernevel hult

achter gesloten deuren
van hoge gebouwen
beweegt zij zwijgzaam
in de schaduw van licht
waar bruggen wortel schieten
waar staal geen antwoord is
opdat kinderen in vrijheid 
kunnen rennen
en nog vrede zullen kennen

toekomst schuurt
langs afgeronde treden
van een vergankelijk verleden
waar oude klanken
in troebel water bezonken
en nieuwe tonen
helder boven komen

toekomst wenkt…
weert…
Lonkt…
en dreigt.

zij zwenkt…
keert…
vonkt…
en zwijgt.

zij schuilt in een vloed
van nog onbegrepen stromen
ontstaan uit digitale dromen
die sijpelen in grijze aarde
van verschuivende waarden

in de toekomst leef je niet
ze heeft geen vaste vorm
geen tastbaar gezicht
het is abstract
dat zich langzaam uitpakt
je kunt het niet betreden
zij mengt zich
met het heden
wat er nu gezaaid wordt…
legt zij morgen op ons bord

toekomst is altijd onderweg
zij is dichtbij en ver weg
en wanneer zij verschijnt 
is zij al voorbij
zodra zij het heden kust
ontvouwt zij zich in alle rust

‘Wat er nu gezaaid wordt…legt zij morgen op ons bord’

Antoon van Lanen 2026