Toekomst
(Tussen wat is en wat wordt)

toekomst trilt mee
In nevel gesluierd land
in het zicht
van gloedvolle maan
vloeit zij mee
in het eerste licht 
van de zon

toekomst groeit in scheurtjes
van vandaag
voedt zich uit de bodemlaag
ademt onze gedachten 
draagt zij onze krachten
als getijden naar de zee
met eeuwig geduld
waar zij een nieuw idee
nog in schemernevel hult

achter gesloten deuren
van hoge gebouwen
beweegt zij zwijgzaam
in de schaduw van licht
waar bruggen wortel schieten
waar staal geen antwoord is
opdat kinderen in vrijheid 
kunnen rennen
en nog vrede zullen kennen

toekomst wenkt…
weert…
Lonkt…
en dreigt.
zij zwenkt…
keert…
vonkt…
en zwijgt.

in de toekomst leef je niet
ze heeft geen vaste vorm
geen tastbaar gezicht
het is abstract
dat zich langzaam uitpakt
je kunt het niet betreden
zij mengt zich
met het heden
wat er nu gezaaid wordt…
legt zij morgen op ons bord

toekomst is altijd onderweg
zij is dichtbij en ver weg
en wanneer zij verschijnt 
is zij al voorbij
zodra zij het heden kust
ontvouwt zij zich in alle rust

Antoon van Lanen 2026