striemende echo

gillend gekrijs
striemt gebouwen.
echo krast
met scherpe klauwen
haar wanhoop
extra open

zoutzure tranen bijten
zich een uitweg in
verwrongen huid
het lijf zoekt aarde
zonder longen
met
ogen zonder zuurstof

met versleten lijf
onder een loden
deken
zoekt zij naar lucht.
zijn glimlach kust
haar koude lippen
zijn adem warmt
haar dode huid
zij houdt hem vast
om nooit meer
los te laten

Antoon van Lanen 2026