striemende echo

gillend gekrijs
striemt koude muren
van stille gebouwen.
echo krast
met scherpe klauwen
haar wanhoop
extra open

zoutzure tranen bijten
zich een uitweg in
verwrongen huid
haar lijf zoekt aarde
zonder longen
met
ogen zonder zuurstof

met versleten gestel
onder een loden
deken
zoekt zij naar lucht
zijn glimlach kust
haar koele lippen
zijn adem warmt
haar doodse huid
zij pakt hem vast
om nooit meer
los te laten

Antoon van Lanen 2026