oud zeer

oude handen
legde
gouden uien
en
plastic worstjes
op de band

‘het is te overzien’
zei ik.
‘als je alleen bent
heb je niet
zoveel nodig’
zei hij
‘ik ben 87’
maar ik moet door…

‘mijn vrouw
is nu 21/2 jaar geleden
overleden
ik mis haar
elke dag’
er verscheen even
een tedere glimlach
in zijn in droefheid
gestolde ogen

hij leek mij geen man
van de grand cru
eerder van aardappelen,
vlees en jus

‘elke avond brand ik
een kaarsje bij de foto
dan praat ik even
met haar
deel ik de dag’…
even verscheen weer
zijn zachte lach

‘sterkte’, zei ik
en ‘goede dag’
hij gaf mij
een laatste lach
misschien blij met
iemand die hem zag
ik gaf een schouderklopje
en vertrok
keek nog even om…

‘s avonds op TV
een item over woningnood
een meisje zegt:

‘ach die oude mensen
hebben alles
zo goed voor elkaar…’

Antoon