De allerlaatste keer 

Privacy

Ik heb de  beelden van mijn kleindochter ivm privacy redenen onduidelijk gemaakt

Citaat

‘Vrede is een kind dat glimlacht als je ernaar kijkt’

Toon Hermans

(1916 - 2000)

Gedicht

Zij kent mij vanaf haar begin.
Vanaf mijn smeltend hart.

Zij kent mijn lach.
Mijn stem.
Mijn grapjes.

Zij weet
dat ik haar grootste fan ben.
En dat ik er altijd voor haar ben.

 

Wanneer zij bij ons logeert
maak ik haar favoriete papje.

Dan zeg ik:
“Kom maar zitten,
het is klaar.”

En dan proeft ze
melk, banaan
en havermout —
waar ze zóveel van houdt.

Een vast tafereel.
Een terugkerend ochtendritueel.

 

Alleen opa mag dat maken.
Dat hoort niet tot oma’s taken.

Met het lekkerste papje
op de aardbol
eet zij haar buikje rond.

En krijg ik mijn beloning:
een opgestoken duim.

 

Komt ze weer op visite,
dan is het altijd genieten.

Ik word blij
van haar stemmetje
en haar lach —
wanneer ik die weer horen mag.

 

En soms nemen we haar mee
naar haar mooiste land:

Het magische, gezellige
Sprookjeswonderland.

De Efteling in het piepklein.
Waar kleintjes nog even
in een droomwereld mogen zijn.

 

Samen op het paardje,
rond en rond,
ging ik vaak
achterop.

Tot ze vier was.

En toen
was het klaar.

Ik hoefde niet meer
achterop bij haar.

 

Blij met haar nieuwe
stukje zelfstandigheid
nam ze dapper plaats
zonder beschermheer.

Ze groeide.

Maar ergens
bleef ook het besef
hoe fijn het samen was geweest.

 

Na een paar ritten alleen
wist ze het zeker.

Samen rijden
was voorbij.

En toen zei ze:

“Opa…
we gaan nog één keer.
Voor de laatste keer.”

 

Met glinsterende ogen.

Alsof zij het mij
nog één keer toestond.

Alsof het hier ging
om gedogen.

Niet omdat het moest.
Maar omdat zij
het goed vond.

 

Het werd een gedenkwaardige zit.

Achterop bij haar.

Voor de allerlaatste rit.

 

Citaat
‘Een goede opvoeder zet het kind op het paard, een slechte tilt het erover’

Gerda I.M. Spronck
Vlaams aforismenschrijfster

(1945 - )

Antoon van Lanen 2025