Vruchtbare aarde

‘Kinderen zijn kwetsbaar spul. Volwassenen zijn gelijmde kinderen’

Johan Anthierens

(1937 - 2000)

 

Het ooit sociale

vruchtbare land

Voelt als onsamenhangend

los schurend zand

Met teveel gif in de aarde

Die ooit liefde

En saamhorigheid baarde

We balanceren

op een eng dun koord

Wat kan je nog geloven

Van beeld of woord

Het ooit blinde vertrouwen

Is langzaam vermoord

 

In de zure, bijtende wind

Staat het vale, bleke kind

In het armetierige land

En vraagt voor de bemesting 

Van het schrale zand

Een met Liefde en empathie 

Gevulde hand

 

De giftige, venijnige wind

Schuurt rondom het droeve kind

Met de voeten op de grond 

Kan het niet wortelen

In bevroren, karige grond

Hoe te groeien, bloeien

Kleuren en geuren

Zonder de juiste verbinding

Met het land

En een hulpvaardige

Liefdevolle hand

 

Waai zoete, zachtstrelende wind

Warm het lijfje van het kind

Waar er met liefde en zorg

Wordt omgegaan 

Zullen ze in volle glorie 

Op onze akkers staan 

Ik hoor al het zomers zoemen

Rondom deze mooie bloemen

Ik zie in de warme zomergloed

De bloeiend deinende overvloed 

 

Ik verlang naar een meer

Sociaal vruchtbaar zacht land 

Waar ouders met penselen 

In de hand

Hun kinderen kleuren

En prachtig laten geuren

Minder gericht op geld en

Macht

En niet steeds op materiële

jacht

Dat de jonge bloemen

Zachtjes wuiven

En elkaar met liefde bestuiven

 

Een harmonieuze hechte band

Op het nieuwe vruchtbare land

Waar ze weer in verbinding 

leven

En echt om elkaar

Geven

Dat ze niet langer

Worden gekweld

Door dreiging van

oorlog en geweld

 

‘Zoals een bloem de zon nodig heeft om bloem te worden, zo heeft een mens de liefde nodig om mens te worden’

Phil Bosmans

Belgisch pater en schrijver 

(1922 - 2012)

 

Antoon van Lanen 2026