Winter

De uitgeklede bomen met hun naakte lijven
Staan roerloos stil en grauw te verstijven
Een enkel veren lijfje laat zich lieflijk zakken 
Om hen gezelschap te houden op de takken 
 
Winter hoest en proest sneeuw en regen
Ijzel en gladheid pijnlijk koude zegen
winter is soms mooi maar met ijzig gezang
Winter is goed maar het hoeft niet zo lang
 
De aarde verhardt tot grauwe klompen
Of door natheid niet doorheen te sompen
De wortels verkleumd tot op het bot
De frivool-fleurige struik geheel verrot 
 
Al het mooie bloemige leven is weg
Hier en daar een groene struik of heg
De bloemenpracht die zo kon bekoren
Verdwenen en aan de winter verloren 
 
Heerlijke bloemen met hun prachtige kleuren 
Hun schoonheid en hun heerlijke geuren
Ze klonken voor mij als kleurige violen
Door herfst en winter van ons gestolen
 
Het duurt nog maanden en wat weken 
Dat plantjes hopelijk de aarde doorbreken 
Maar als ik nu kijk lijkt alles hopeloos aan gort
Ik denk dat het nooit meer lente wordt
 
De iele bol zont wat bleekjes door het grijs
Is gelukkig al bezig aan zijn terugreis
Probeert ons met zachte stralen te vertellen 
Dat hij binnenkort de lente zal bestellen 
 
straks als de zon weer flink gaat spinnen
Hoop ik toch dat het weer gaat beginnen 
Dat we onze winterneus gaan snuiten
En verlost worden van de ijzige kluiten
 
Als de lentekriebels in de grond gaan prikken 
Zodat struiken en plantjes weer wakker schrikken 
En als dan alles toch weer wordt geklaard 
De winter eindelijk de aftocht blaast in maart
Dan is de verwondering weer intens groot
Want onze natuur leek helemaal af en dood
 
Oh winter je maakt ons somber, koud en bang
Het duurt allemaal ook veel en veel te lang
We snakken naar warmte en prachtig licht
En dan niet alleen in dit gedicht
 
Antoon van Lanen januari 2024