blijf nog even


 

blijf nog even

laat nog maar even
zoals het nu is
dompel mij onder
in jouw duisternis
blijf nog even bij mij
vertrouwd aan mijn zij

met mijn ogen dicht
en mijn hoeder
voor het licht
raak ik los
van schel venijn
mag ik
voorlopig gewichtloos
met dove oren zijn
 
nacht, als een stille vlucht,
draagt mij met mededogen
als adem door de lucht
tot bij het gouden strand

ik schaduw mezelf langs de vloed
golfjes strelen het zachte zand
een boogje maan knikt
als een lieve groet
en neemt me bij de hand
 
nacht mag vrede weven
met tonen van violen
waar haar wind de kleuren
laat vloeien
met zachte klanken
in mijn oren
maar…
behoedt me nog even
voor het ochtendgloren 

de dag breekt met kabaal
verstoort mijn broze rust 
denk alweer terug aan
de zachte maan,
de warme fluisterkust…
ik geef me over
aan de stroom
hoop dat die mij draagt

Antoon van Lanen

Een poëtische beschrijving van overspannenheid, waarin de nacht een toevlucht biedt aan de overprikkeling van het dagelijks leven. Een kwetsbaar verlangen naar rust, stilte en de kracht om de draad weer op te pakken.