Ik zeg niets

‘Zij was een tijd actief geweest met een kind dat te lange benen kreeg’

met koele handjes
hangt zij eenzaam stil
haar rondingen tonen resten
van drukke tijden
het roze lijfje leunt
tegen de muur

zij was een tijd
actief geweest
met een kind dat
te lange benen kreeg.

verweesd werd ze
aan de kant gezet

zo kwam zij
in mijn schuur terecht
“voor jouw kleinkinderen”
had ze nog gezegd
daar staat ze al wat jaren
stof en eenzaamheid
te sparen

maar…

de beentjes zijn op lengte,
hun training is gedaan.
de straat ligt voor haar open,
lang genoeg alleen gestaan

maar…

zij weten niet van
haar bestaan
ik laat ze in die waan
kom ik binnen in die schuur
hangt zij hoopvol bij de muur

maar…

ik ben zo bang voor haar
zij draagt mijn mooiste geluk,
en maakt het mogelijk stuk
ik wacht wel op te lange benen

‘Zij draagt mijn mooiste geluk en maakt het mogelijk stuk’

Antoon van Lanen 2026