Ik zeg niets

‘Zij draagt mijn mooiste geluk en maakt het mogelijk stuk’

 

Met koele handjes

hangt zij eenzaam stil

Haar rondingen tonen resten

van drukke tijden

Het roze lijfje leunt

tegen de muur

 

Zij was een tijd

actief geweest

met een kind dat

lange benen kreeg.

Verweesd werd ze

aan de kant gezet

 

Zo kwam zij

in mijn schuur terecht

“voor jouw kleinkinderen”

Had ze nog gezegd

Daar staat ze al wat jaren

Stof en eenzaamheid

te sparen

 

Maar…

De beentjes zijn op lengte,

hun training is gedaan.

De straat ligt voor haar open

Lang genoeg alleen gestaan

 

Maar…

Zij weten niet van

haar bestaan

Ik laat ze lekker in die waan

Kom ik binnen in die schuur

Hangt zij hoopvol bij de muur

 

Maar…

Ik ben zo bang voor haar

Zij draagt mijn mooiste geluk,

En maakt het mogelijk stuk

Ik wacht wel op te lange benen

 

‘Zij was een tijd actief geweest met een kind dat lange benen kreeg’

 

Antoon van Lanen 2026