Breekbaar stilleven

‘Stilte is niet afwezigheid van geluid. Stilte is de diepste klank’
Tao Meng
 
Kalm…, stil maar
Niks zo breekbaar
Als water van glas
Met blauw bespannen
zonder kras
Stil nog even
Dit zeldzaam stilleven
Even…niet spreken
Laat het niet breken
In de spiegel
Van de plas
Zag ik dat het 
Een tweeling was
 
De fragiele ochtendgloed
Rood van barensbloed
Gaf
Uit zwangere lucht
Water, aarde en vuur
Nieuw stil levende natuur
 
Stilleven wat kwetsbaar 
Hangt en staat
Ademloos licht
Vangt en baadt
In de  intimiteit 
Van nog maagdelijke 
Vlekkeloze schoonheid 
 
Een gewichtloze
Schepping 
Onder kleurbroze
Dressing
Het leven zo stil
Dat ik niet
Bewegen wil
Gewoon stilzitten,
verstijven
Opdat het heel 
Mag blijven
 
Kalm …stil nog maar
Ik kijk naar
Een geruisloos lied
Loop met eerbied
Op mijn tenen
Voor het intens serene 
Mijn hart warm bevroren 
Stil nu, niks verstoren
 
Ik dompel mij onder
In dit lieflijke wonder 
Als delicaat onderdeel
Van een groots geheel
In mijn oren
Klinken 
Zacht aanzwellende motoren
De eerste scheurtjes en lijnen
Zie ik al verschijnen
 
Ze gaan het belagen
De illusie verjagen
Het vredig, spiegelgladde 
Met harde kwasten bekladden
Terwijl ze niet wisten
Wat voor schoonheid er was
Braken zij onbewust
het broze glas
 
Zij hadden nauwelijks sjoege
Toen zij
Onnozel hun trommels sloegen
Zich in optocht vervoegden
En de schoonheid onkundig 
Omploegden
 
Met gedachteloos geweld
Werd de illusie geveld
Ik schraapte de vertrapte
Verbeelding van de grond
En zag dat het prille leven 
Niet meer bestond


'Stilte herbergt alles, maar dan zonder geluid. AvL 2026’


Antoon van Lanen 2026