Vertrouwen in het licht

de avond ademt duisternis
waarin de nacht zich langzaam hult
zij vloeit tot aan de horizon
waar zij mijn ruimte binnenvloeit

zij draagt in gedempte pas
haar donkere, wollen jas
ik zak weg in donsfluweel
en versmelt…

bij ontwakend pril geluid
glijdt haar jas van haar huid
zij wordt langzaam afgeschminkt
en het pasgeboren licht
glijdt zoetjes binnen

elke avond ademt duisternis
en vloeit tot aan de horizon
elke morgen
veegt het licht
de nacht van mijn gezicht

Antoon van Lanen 2026