Vertrouwen in het licht

de avond ademt duisternis
waarin de nacht zich langzaam hult
zij vloeit tot aan de horizon
waar zij mijn ruimte vult

zij draagt in gedempte pas
haar donkere, wollen jas
ik zak weg in donssatijn
en versmelt…
in zachte maneschijn 

bij ontwakend pril geluid
glijdt haar jas weer
van haar huid
zij wordt langzaam afgeschminkt
terwijl pasgeboren licht
zoetjes binnen zingt

elke avond ademt duisternis
die vloeit naar waar
de einder is
elke morgen
…
veegt het licht
de nacht van mijn gezicht

Antoon van Lanen 2026