Ik kon je niet dragen
(Waar jij bleef)

ik zag hoe
een verstild winterblad
werd opgetild,
zacht wiegend gedragen
op handen van wind

alleen…
tussen hen
zag ik stugge ruggen
gezichten zonder ogen…
ik kon mij niet warmen
aan lijven zonder armen
ik boog onder het gewicht 
bij het graf
van mijn zus

gure wind blies mijn tranen
tot ijs
en in de duisternis
van het zwarte zand
moest jij ondergestopt

terug naar het licht
hield ik stil en…
keek nog even om…
waar jij bleef…

kon ik jou troosten
ik zou het doen
je omarmen, optillen
en wegdragen
van die plek

jij was ook nog maar een kind…
verstild als het winterblad
zie ik jouzacht wiegend gedragen
op handen van wind…

‘ik keek nog even om
waar jij bleef...’

Antoon van Lanen 2026