Ik kon je niet dragen

(Waar jij bleef)

'In de duisternis van het zwarte zand
moest jij ondergestopt…'

Ik zag hoe
een verstild winterblad
werd opgetild,
zacht wiegend gedragen
op handen van wind

Met het gezin…
hun lijven
zonder ogen,
zonder armen

boog ik…alleen…
onder het gewicht 

bij het graf
van mijn dode zus

Gure wind blies mijn tranen
tot ijs

en in de duisternis
van het zwarte zand
moest jij ondergestopt…

Terug naar het licht
hield ik stil en…
keek nog even om
waar jij bleef…

Kon ik jou troosten
zou ik het doen
je omarmen, optillen
en wegdragen
van die plek

Jij was nog maar een kind…
verstild als het winterblad

zie ik jou
zacht wiegend gedragen
op handen van wind…

‘Ik hield stil en keek nog even om

Waar jij bleef...’

Antoon van Lanen 2026