Schaduw


Schaduw

de lucht is onbevlekt
met mijn kleinkind
die van alles ontdekt
worden we omringd
door figuren, die ons
vanaf stoepen en muren
schaamteloos begluren
 
de vaalkleurige personen
zwieren om ons heen
waar ze steeds weer draaien
ons in wisselende vormen
papegaaien 


plots staat ze stijf
kijkt naar haar lijf
praat
tegen haar spiegelend
silhouet.
het leven is even
alleen beweegpret
 
ze probeert haar
kopie met ijver
te vangen
maar de lach
op haar wangen
zegt
dat het speelse licht
behoorlijk dwarsligt
 
mijn dansende kleinkind
wervelt weer verder
door haar leven
straks is ze weer
helemaal bekaf…
maar
wetend dat de zon haar
zomaar
een vriendje gaf

 

waar zijn de schaduwen
van mijn leven
toch allemaal gebleven
zouden ze nog ergens
rondhangen.
het lukte mij vroeger ook niet
om ze te vangen

 

Antoon

Een kind ontdekt haar schaduw als een speels vriendje dat haar bewegingen volgt, maar zich niet laat vangen. In dat onbevangen spel herken ik iets van mijn eigen verleden. Want ook de schaduwen van vroeger zijn ongrijpbaar: ze verdwijnen uit zicht, maar blijven ergens in de herinnering rondhangen. Een poëtische mijmering over de verwondering van het kind en de tijd die niemand kan vangen.