Corona-rupsje

beklemmende stilte
stond stokstijf
in gespannen straten.
onversneden lucht
drukte beknellend.
het coronakorset
sneed diep in vlees
perste zuurstof
uit benauwde longen
van bange lijven
achter dichte deuren

de half-gesloten inrichting
ontvlucht.
naar ‘de ijzeren man’
in Vught.
vrij ademen in het bos.
moeder en Lautje
ons lief klein vrouwtje.

zij was gewoon…

haar gebogen lijfje 
tussen blaadjes, takjes
en het mos
zoals alleen een kind
kan zijn

haar kreet brak de
ontspannen ademhaling.
verbaasd en opgewonden
over
wat ze had gevonden
zette ze het
groene sliertje, het rupsdiertje
op oma’s bovenbeen.

ze danste…

haar vinger raakte
voorzichtig het lijfje.
mijn vertederde blik
ontmoette haar ogen

“opa, hij mag ook wel even
bij jou”, zei Lautje
mijn lieve kleine vrouwtje…
op een takje
weer verbonden
met haar bos
en wij
weer terug naar
ons isolement

in beklemmende stilte
hoor ik
achter dichte deuren…

“opa, hij mag ook wel even bij jou”.

Antoon