waar blijft de tijd
(in aandacht)

de dagen vallen als
dominostenen
ik kan zo hard niet rennen
of ze zijn alweer verdwenen

soms knipper ik
met mijn ogen
is een dag
alweer gevlogen
soms zie ik
nog een glimp
van een staartje
in de wind

in de schaduw van
de vroege nacht
omarm ik nog een
laatste restje dag
mijn ogen vinden
duisternis
maar niet de uren
die ik mis

het ‘nu’ met open
ogen omarmen
doppen uit mijn oren
schellen van mijn ogen
ik stap uit mijn schaduw
en zie jou
en het leven
in een heel
nieuw licht

dagen vielen als
dominostenen
onopgemerkte dagen
verdronken in de nacht
ik word één
met de duisternis
zonder uren
van gemis

en waar ik ook verblijf…
niet alleen het staartje…
maar het hele lijf

Antoon van Lanen 2026