hoe vaak…

heb ik mij verbaasd
zat ik er soms toch naast
vertrouwen kwijtgeraakt
vol ongeloof afgehaakt
kwam ik mezelf tegen
in doodlopende stegen
nam jij mij bij de hand

hoe vaak…
samen weer
op pad gegaan
in vuur en vlam gestaan
de vuurzee gedoofd
van illusies beroofd
in een kerk
kaarsjes aangedaan
voel ik, geknield,
de stilte die bezielt

hoe vaak…
zullen dingen
zich nog herhalen
zal ik de morgen
nog wel halen
durf ik nog vertrouwen
op het licht…
vind ik nog
een glimlach
op jouw gezicht

hoe vaak…
ben ik
doodgegaan
telkens weer opgestaan
stroomt er nog adem
door onze longen
hoor ik nog
jouw hartslag
jouw lach
trillen in mijn lijf

hoe vaak…
zal ik nog verjaren
blind op jou
kunnen varen…
totdat het laatste bloed
door onze vaten stroomt
weet ik in de stilte
van onze adem
dat jouw hart
oneindig lang
zal blijven slaan

Antoon van Lanen 2026