Hoe vaak…

hoe vaak…
heb ik mij verbaasd
zat ik er soms toch naast
vertrouwen kwijtgeraakt
in ongeloof maar afgehaakt
kwam ik mezelf tegen
in doodlopende stegen
nam jij mij bij de hand

hoe vaak…
samen weer
op pad gegaan
in vuur en vlam gestaan
werd de vuurzee gedoofd
van illusies beroofd
in een kerk
kaarsjes aangedaan
voel ik geknield…
de stilte die bezielt

hoe vaak…
zullen dingen
zich nog herhalen
zal ik de morgen
nog wel halen
kan ik nog vertrouwen
op het licht…
kijk ik nog
met een glimlach
in jouw gezicht

hoe vaak…
ben ik al
doodgegaan
maar toch weer opgestaan
stroomt er nog adem
door onze longen
hoor ik nog
jouw hartslag
jouw lach
trillen in mijn lijf

hoe vaak…

zal ik nog verjaren

blind op jou

kunnen varen

totdat het laatste bloed

door onze vaten is gegaan

weet ik in de stilte

van onze adem

dat jouw hart

oneindig zal slaan