ik leg me neer…bij haar…

ik leg me neer
bij haar
had haar wel
weer verwacht
omhels
mijn kussen
alsof het een
geliefde was
in stilte verbonden

wanneer ik mijn
ogen sluit
slaapwandel ik
haar wereld uit
ontmoet soms
liefde, soms pijn
terwijl zij
alleen decors
kan zijn

hoewel zij er
altijd was
heb ik haar weinig
gezien
wanneer een haan
ochtend kraait
het eerste licht
zachtjes binnenwaait
weet ik
mijn stille compagnon
bij de noorderzon

door de aderen van
mijn nacht
stroomt haar
oplaadkracht.
bij het ochtendgloren
voel ik
het stille herboren
van mijn oude lijf…
er glimt een lach
tevreden begin ik
mijn dag

elke avond leg ik
mij neer
bij haar
voel ik
haar zachte vacht,
haar kloppend hart
terwijl ik slaap
voedt zij mij…

Antoon van Lanen 2026