dood van een vader

vader is dood
klonk het koel
ik verdronk even
in de stilte…
ik ademde de kilte
van ijskristallen
diep
in mijn kippenvellen lijf

in mijn hart
kraakten weer oude,
bevroren tranen
van mijn jeugd
maar ik miste niets…
er was niks verloren…
ik betrapte me
op de ernst
van dit geluid
in mijn afgesloten
oren

jij hebt mij nooit gezocht
ik kon jou nooit vinden
er vloeide geen liefde
of begrip.
ik tastte
naar een uitgestoken hand
terwijl ik verder afgleed
in zuigend drijfzand

het afscheid in de kerk,
de gebeden, de baar,
daar waar jij lag
ik zag jou als kind
jouw uitgestoken hand
maar…
hoe lees je mooie woorden
van een lege bladzijde
hoe geef je iets terug
wat nooit ontvangen is

‘onvoorwaardelijke liefde’
las ik later op jouw graf
dat is juist datgene wat
jij mij niet gaf
ik denk nog weleens
aan het gemis, het verlangen
jij kon het mij niet geven

maar… ach…
hoe moest jij mij
in liefde dragen
waar jij zelf
nooit
gedragen was

Antoon