Geduld

Mijn voet in aarde gedeeld,

In duister trillende grond

Liep ik nietsvermoedend

Waar zij al stil bestond

Geduldig in de schaduw

Van koele wintersfeer

Wist niemand dat zij wachtte 

Op lieflijk lenteweer

Zij had geen haast

Wist geen uur

Tot warmte in de grond

Haar koude lijfje

eindelijk vond

Haar wortels wezen
haar de weg omhoog
Geduldig drukte zij de grond
Waar zij
een eerste glimp van
daglicht vond

En zo brak zij de grond

Waar ooit mijn voet op stond
Opeens was zij daar
En toen ik keek
Herkende ik haar

Antoon van Lanen 2026