'Lucia's schemergewelf'
Lucia’s schemergewelf ATELIER
(ik voel haar hart nog altijd slaan)
vaalblauwe kasseien
liggen koud en kil.
boven de gesloten deur
hangen haar klokken
stijf en stil
ik hoor ze zingen
door het stadje,
de velden in
achter die deur
vind ik mezelf
in de schemer
van Lucia’s gewelf
de vertrouwde geur
trekt herinneringen
uit mijn lijf
in diffuus licht
zie ik mijn kindergezicht
misdienaar met
wierook, water en wijn
ik ben weer even
samen,
alleen,
met velen,
met niemand
Ik zie ze
geknield, bezield
bidden met
gevouwen handen
in
de harde, houten banken
ik vind mezelf
even terug
onder haar schemergewelf
zelfs met de deur op slot
loop ik gewoon binnen in
mijn huis van God
de adem van die tijd
raak ik nooit meer kwijt
maar voel haar hart
nog altijd slaan
ik loop naar buiten
in het heden
kijk ik om naar
een onvolmaakt verleden
Antoon
De Luciakerk was bijna 3 eeuwen het religieuze hart van Ravenstein. Zij is al enkele jaren gesloten en aan de eredienst onttrokken. Er is nu Men werkt nu een multicultureel centrum in deze oude kerk. In dit gedicht een afscheid van deze kerk uit mijn jeugd waar generaties Ravensteiners mee waren en zijn verbonden.